दृष्टिविहिनसँग सिकेर दृष्टिविहिनलाई नै सिकाउँदै   

बुझ्यौ, सिन्का यसरी बाँध्नु पर्छ बँधाइ दह्रो भएन भने बाङ्गिन्छ अनि हेर्दा राम्रो देखिदैन राम्रो भएन भने कसले किन्छ ? आकर्षक भयो भने मात्र सबैका आँखा पर्छन

 

हिड्दाहिड्दै अचानक यस्तो आवाज मेरो कानमा ठोकियो टक्क रोकिएँ बाटोको दायाँबायाँ हेरें आकर्षक भए आँखा पर्छ यो स्वाभाविकै हो तर, त्यस्तो बस्तु के होला ? कुन बिषयमा कुरा गरेको होला ? यस्तो कुरा भन्ने को होला ? मनमा खुलदुलीभयो सुनेको कुरा फेरि सम्झीएँ , बिभिन्न अड्कल काट्दै दुईचार पाइला अघि बढेको थिएँ बाटोकोे देब्रे पट्टि, सानो घरको बाहिरै दुईजना काम कुरा संगसंगै गर्दै गरेको देखें पक्कैपनि आवाज उनीहरुकै हुनुपर्छ भनठानेर त्यतैतिर तेर्सिएँ

 नजिकै गएर हेरेको बिरलै देखिने दृष्य, निकैबेर हेरिरहें मुढा बनाउन सिकाउने रहेछन ब्यासकुमार लिम्बु शारीरिक अपाङ्ग सिक्ने पनि दृष्टिविहिन रुद्र दर्जी

सिक्नेले दोहोर्याई, तेहेर्याई सोधिरहेको अनि सिकाउनेले झर्को नमानि बताइरहेको छक्क परें उनीहरुको लगाव देखेर गाउँघरमा के सीप सिक्नु ? कहाँ सिक्नु ? सिकेर के हुन्छ ? भनेर छटपटाउने तर, सिक्न नखोज्ने धेरैका लागि उद्धाहरणिय हुन् जस्तो लाग्यो  

 IMG_4447

सोधें, ब्यस्त हुनुहुन्छ ? उर्लाबारीका ब्यासकुमारले भनेहेर्नुसन भ्याइ नभ्याइ यो मुडा आजै बनाएर सक्नु यसैले धानेको चार जनाको परिवार आजै, उर्लाबारी नगरपालिका कार्यालयमा बैठक नगस्तरीय अपाङ्गता भएका ब्यक्तिहरुको समुहको संयोजक हुँ बैठकमा गइन भने साथीहरुले के भन्लान ? जस्ता अपाङ्गता भएका ब्यक्तिहरुको लागि सीपमुलक तालिम अपाङ्गता भएका ब्यक्तिहरुको साँस्कृतिक टोली बनाउने योजना बनाएका छौ त्यहाँ गएर यो योजना राख्नु उनले थपे मुडा बनाउने तालिमको प्रशिक्षक पनि हुँ सिक्न आउने रुद्र जस्तालाई सिकाउनै पर्यो  अहिलेसम्म अपाङ्गता भएकाहरुलाई निःशुल्क सिकाएको छु तर, सबलाङहरुलाई भने न्यूनतम शुल्क लिन्छु

IMG_2143
मुडा
बनाउन सिकाउन सिपालु ५२ बर्षिय ब्यासले भने २०४६ सालमा जन्मथलो संखुवासभा जिल्लाबाट उर्लाबारी झरेको हुँ सानैदेखि आफ्नै खुट्टामा उभिनु पर्छ भनेर सादा फोटो खिच्न धुलाउन सिकेर गाउँमै फोटो स्टूडियो खोलेका थिएँ त्यसैले उर्लाबारी आएर पनि त्यही पेशालाई निरन्तरता दिएँ राम्ररी चलेको थियो धेरै गा्रहकहरु नियमित आइरहन्थ्ये यस्तै आउने जाने शिलशीलामा लक्ष्मिसंग चिनजान भयो भेट हुँदा आफ्ना दुःख सुख भन्ने गथ्र्यौ खै किन किन मन मिल्यो, माया बस्यो अनि संगै जीवन बिताउने निधो गरेर २०५१ सालमा विवाह गर्यौ

छेउमा बसेर उनको कुरा सुनिरहेकी लक्ष्मिले अलिक लजाउदै भाबुक हुँदै भनिन्अहिलेसम्म साथसाथै हाँसेका छौ, रुएका पनि यीनको हातखुट्टा अपुर्ण भएपनि सीप प्रतिको माया त्यसैबेला पुर्ण थियो अझै त्यसैले मन पराएँ छोड्नै सकिन रुपमात्र सबै थोक होइन रहेछ बिगत कोट्याउदै दुबैले भने जेहोस फोटो खिच्ने कामले हाम्रो घरजम बसाल्यो

उनले स्टुडियो चलाउँदा चलाउदै रेडियो घडि मर्मत गर्न सिके रंगिन फोटोको चलन सुरु भएपछि उनको स्टूडियो चल्नै छोड्यो , रेडियो घडि मर्मत गर्नमा ध्यान दिन थाले यसबाट पनि घरब्यवहार जेलतेन चल्दै थियो तर, आँखा कमजोर भएपछि बाध्य भएर २०६३ मा पेशा छोडे त्यसपछि केहि केही गर्नै पर्यो भनेर २०६४ सालमा मुडा बनाउन सिके उनी भन्छन्अब सकुञ्जेलसम्म यसैमा लाग्छु होला बनाउने सामग्रीेहरु बाँस, प्लाष्टीकको डोरी, फलामको तार, साइकलको टायर गाउँघरमै पाइन्छ हेर्दा आकर्षक हुनुपर्छ भनेजति मूल्य पाइदैन भन्ने मात्र हो नत्र बनाएका सवै सामान गाउँघरमै बिक्री हुन्छ

 सात बर्षको यो अवधिमा मुडा बनाउने तालिममा प्रशिक्षक भएवापत पाएका प्रशंसापत्र, उपहार दोसल्ला देखाउदै उनले भनेयो कुपि पनि उपहारै पाएको हो सायद अपाङ्गता भएर पनि गाउँघरमा प्रकाश छरेको भनेर दिएको हुनुपर्छ बिजुलिबत्तिको भर छैन यही बाल्छु

संयोग पनि कस्तो दृष्टविहिन रुद्रलाई मुढा बनाउन सिकाउने ब्यासले यो सीप उर्लाबारीकै दृष्टविहिन राजकुमार इन्दिरा राईसंग सिकेका रहेछन    

राजन पौडेल, विराटनगर

यो पनि पढ्नुहोस्

दाजु सहिद – भाउजु परदेशी

विहे गर्दै विदेश जाँदै

What’s your Reaction?
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0

प्रतिक्रिया

सम्बन्धित खवर

ताजा समाचार

लोकप्रिय

Custom Fields: