मेरो नाम ईन्दिरा मोक्तान । घर सिन्धुपाल्चोक । म १२ कक्षाको पढाई सकेपछि राजधानी काठमाडौंमा दाई भाउजुसँग बस्थें । नजिकै टेलरिङको काम पनि गर्दथे ।

मैले पासपोर्ट पहिले नै बनाएकी थिएँ । हाम्रो डेरा नजिकै पुष्पा भन्ने एकजना महिला बस्थिन् । उनले मेरो भाउजुलाई विदेशमा राम्रो कमाई हुने भएकाले मलाई पठाए हुन्छ भनिछन् । उनले काम पनि गाह्रो नहुने र कमाई पनि राम्रो हुने बताएपछि दाजुभाउजुसँग सल्लाह गरेर नै म बैदेशिक रोजगारमा जान तयार भएँ ।

म विदेश जान तयार भएपछि पुष्पाले रोजी भनेर चिनिने रजनीलाई मलाई भेटाईन् । उनी आफ्नो घर झापा भएको बताउँथिन् । उनले हामीलाई दिल्लीमा एकदुई दिन बसेर केहि हुन्न, धेरै कमाई हुने राम्रो काममा पठाइदिने आश्वासन दिइन् ।

उनका कुरा पत्याएर म र कान्छिमाया तामाङ बैदेशिक रोजगारीका लागि हिंड्यौं । हामी जाने बेलामा रजनीले हामीलाई बाटो खर्च भनेर एक एक हजार पैसा पनि दिइन् । हामी रात्री बस चढ्यौं । काठमाडौंको गंगवुमा बस चढेपछि बस कता लाग्यो मलाई थाहा भएन । भोलीपल्ट हामी वीरगञ्ज पुग्यौं । हामीलाई झापाकै लालबहादुर भन्ने मान्छेले लिएर गएको थियो ।

बीरगञ्ज पुगेपछि अर्की एकजना महिला भेटिइन् । उनलाई लालबहादुरको श्रीमति भनियो । यसैगरी अर्का एक युवा पनि थिए जसलाई लालबहादुरले आफ्नो छोरा भनेर चिनाए । उनीहरुले त्यहि दिन नै हामीलाई मोटरसाईकलमा राखेर बोर्डर पार गराए । पारी पुगेर हामी बेलुकी दिल्लीको लागि गाडी चढ्यौं ।

पारीबाट लालबहादुरले नै हामीलाई लिएर दिल्ली पुर्यायो । भोलीपल्ट विहान हामी दिल्लीमा उत्रियौं । त्यहाँ लालबहादुरको एकजना साथि थियो । त्यहाँ हामीलाई लिन अशोक आउँछ भनिएको थियो तर उ आएन । रावल भन्ने मान्छे हामीलाई लिन आएको थियो । उसैको कोठामा हामीलाई लगियो जहाँ ३/४ वटा कोठामा अटाई नअटाई केटाकेटी थिए । सायद १० जनाजति केटी र ४÷५ जना केटा थिए । हामीले रोजीलाई फोन गरेर यस्तो ठाउँमा बस्न सक्दैनौं भनेपछि हामीलाई अर्कै ठाउँमा लगियो । त्यहाँ पनि १३÷१४ जना केटी पहिले देखि नै बसिरहेका थिए । हामीजस्ता लगिएका महिलालाई राख्न दुईवटा कोठा थिए । म त्यहाँ १५ दिन बसेर १६ औं दिन त्यहाँबाट दुवईका लागि उडें ।

मलाई दिल्लीको एयरपोर्टमा नै दुवई र कुवेतको भिषा दिइएको थियो । दुवई पुगेसम्म कुवेतको भिषा देखाउन नमिल्ने भनेर मेरो व्यागको भित्रपट्टी सिलाएर त्यहाँ त्यो भिषा हालिएको थियो । दुवईमा उत्रिएपछि मलाई लिन एकजना मान्छे आयो । उसले मलाई लिएर गयो र दिनभरी म त्यहाँ बसें । त्यहाँ थुप्रै नेपाली महिला थिए । उनीहरुले तलव पाइन्न, तिमि किन काम गर्न आएको भनेपछि मनमा चिसो पस्यो । तैपनि काम गर्न गएको नयाँ ठाउँ म के भन्न सक्थें र, चुप लागेर बसें । त्यहाँ यति धेरै नेपाली केटी थिए कि गरेर साध्य नै थिएन ।

एजेण्टले बेलुकी पुनः मलाई एयरपोर्टमा ल्याएर छोडिदियो । म अव कुवेत उड्नु पर्ने थियो । यसरी म कुवेत पुगें । मलाई कुवेतको एजेण्टको नम्वर दिएर पठाएको थियो । मैले कुवेत उत्रिएपछि उसलाई फोन गरें । एकजना भारतीय गाडी लिएर लिन आयो । उसले अन्य केटीलाई पनि त्यहि गाडीमा लिएर गएको थियो । सवैलाई उतार्दै, उतार्दै मलाई अन्तिममा उतार्यो । त्यो अशोक भन्ने एजेण्टको दिदी ईन्द्रा भन्ने बस्ने कोठा रहेछ । एकरात म त्यहिं बसें ।

भेलीपल्ट बेलुका ७ बजेतिर एकजना एजेण्ट आयो । उनीहरुले अरवी भाषामा कुराकानी गरे र ईन्द्राले पैसा लिइ । ५० वटा हरिया नोट र २५ वटा रातो नोटसम्म गनेको मैले देखें । मलाई बेचिएछ भन्ने लाग्यो र मलाई निक्कै डर लाग्यो ।

मलाई त्यो मान्छेले लिएर गयो । म अरवीको घरमा पुगे. । त्यहि दिन बेलुकी देखि काम सुरु भयो । रातभरी काम गर्नुपथ्र्यो । राती १ बेपछि बल्ल सुत्न पाइन्थ्यो । त्यो घरमा म एक्लै थिएँ काम गर्ने । १ हप्तामा नै मलाई ज्वरो आएर म काम गर्न नसक्ने भएँ । जीप पूरै काम्न थाल्यो । म बेहोस भएँछु । म व्यूँझदा त्यो घरकी अरवी महिला हातमा ठूलो लठ्ठी लिएर उभिएकी थिई । जीउभरी पानी खन्याईएको थियो । उसले म बेहोस भएपछि बेस्सी कुटिछ, मेरो उजी चलाउन नसक्ने गरेर दुखिरहेको थियो । त्यहि कुटाईका कारण अहिले पनि मेरो दाहिने हात राम्रोसँग चलाउन सक्दिन ।

मैले त्यहाँ आई वान्ट टु गो हस्पिटल(म अस्पताल जान्छु) भनें । त्यो घरकी जेठी छोरी थोरै अंग्रेजी बुझ्थी । उसले अरवीमा उल्था गरेर सुनाई दिई । तर घरकाले मानेनन् । उनीहरुले मलाई केहि भएको छैन, काम नगर्न स्वाङ पारेको भने । अझै उनीहरुले कुट्न थाले । बल्ल त्यहि जेठी छोरीले भनेपछि उनीहरुले मलाई अस्पताल लगे । त्यहाँ सामान्य औषधि दिइयो र मलाई लिएर आए उनीहरु । 

१५ दिन यसरी नै वित्यो । सकेपनि नसकेपनि मैले काम गर्नै पथ्र्यो । दैनिकजसो कुटाई खाँदै काम गर्थे । एकदिन चौरमा ठूलो भोज थियो, हाम्रो परिवार पनि त्यसमा सामेल भयो । म काम गर्न गएँ । त्यहाँ सिन्धुपाल्चोकको एकजना महिलालाई भेटें र सवैकुरा भनें । उनले मेरो बारेमा नेपालमा खवर गरिदिने बताइन् र नम्वर लिएर गइन् ।

त्यसको केहि दिनपछि घरमा एजेण्टको फोन आयो । उसले मलाई किन कुटेको भनेर सोध्यो । त्यसपछि मलाई उनीहरुले चुपलागेर काम गर्न नत्र करेण्ट लाएर मारेर मरभूमिमा फालिदिन्छन् भनेर धम्क्याई । त्यो चौरमा भेटिएकी महिलाले नेपालमा खवर गरिदिएपछि यता एजेण्टलाई दाजुभाउजुले भन्न थालेपछि यताबाट खवर कुवेतको एजेण्टसम्म पुगेको रहेछ ।

त्यसपछि पनि दिनहुँ कुटपीट गरिरहन्थे । म रुँदै रुँदै काम गर्थे । बल्लतल्ल एक महिना पुग्यो र मैले मेरो तलव मागें । उनीहरुले विभिन्न बहाना गरेर टार्न थाले । यसरी नै ११ दिन वित्यो । न त तलव छ, न त काम गर्नै सक्ने अवस्था थियो । त्यहि बेलामा कुवेतको एजेण्टले फोन गरेर मलाई के छ अवस्था भनेर सोधि । मैले सवै बताएँ । उसले हामी लिन आउन मिल्दैन, सक्छौ भनें त्यहाँबाट भागेर निस्कनु र बाहिर आएर फोन गर्नु भनि । म त्यहि राती मेरो सवै सामान छोडेर घर छोडेर भागेर निस्कन सफल भएँ । 

म भागेर सडकमा आउँदै थिएँ । कहाँ जाने केहि थाहा थिएन । एक्कासी तीनजना युवाले मेरो बाटो छेके । उनीहरु गाडीमा आएका थिए । उनीहरुले अरवीमा बोल्दै थिए । मैले जानको अंग्रेजीमा म विरामी भएको र एजेण्टकोमा जान लागेको भन्दा उनीहरुले प्रहरी बोला भन्दै मलाई बाटो छेकीरहे । त्यहि मध्येको एउटाले एजेण्टको नम्वर सोध्यो र मैले उसैको मोवाईलबाट डायल गरिदिएँ । उनीहरुले फोनमा कुरा गरे र मलाई मोवाईलमा कुरा गराइदियो । त्यो ईन्द्र भन्ने एजेण्टले त्यहि उभिरहन भनि र तत्काल गाडी लिउर मलाई लिन आइपुगि । यसरी म एउटा नर्कबाट उम्किन सफल भएँ ।

लिएर गइसकेपछि ईन्द्राले मलाई राम्रो व्यवहार गरिन । गाली मात्रै गरिरहने । त्यसपछि अशोक विदेशबाट आइपुग्यो । उसले औषधि गराइदियो । अस्पताल जान त मेरो पासपोर्ट थिएन, त्यसैले उसले नजिकैको मेडिकलबाट औषधि ल्याएर दियो । मलाई केहि निको भयो ।

१७ दिन त्यहाँ बसेपछि मलाई अर्को घरमा पठाइदियो । परिवार सानो थियो । मान्छे पनि असल थिए । त्यहाँ मलाई आइरन गर्न भने, मैले हात चलाउन सकिन । उनीहरुले के भएको भनेर सोधे, मैले पहिलेको घरमा भएको सवै कुरा बताएपछि उनीहरु मलाई लिएर एजेण्टकोमा आए र मलाई राम्रोसँग औषधि गराउनु, यसलाई धेरै कुटेछन् भनेर छोडेर गए । त्यसपछि पुनः म अर्को घरमा पठाइदिए । तर यसपटक मैले मलाई एउटा सादा मोवाईल र सीम कार्ड नदिएसम्म जाँदै जान्न भनेर अड्डी कसें । बल्ल उनीहरु तयार भए र म त्यो घरमा गएँ ।

मोवाईल हात परेपछि मैले नेपालमा मेरो दाजु सानु मोक्तानलाई म्यासेज लेखें । उहाँलाई मिसकल पनि गरें । यताबाट दाजुले फोन गरेपछि रुँदै सवै कुरा बताएँ । उहाँले म तलाई घर फर्काउँछु भन्नुभयो । मलाई बल्ल सास आयो ।

यता दाजुले मेरो फोन आउनासाथ जिफन्टमा निवेदन दिनुभएछ, बहिनीको उद्धार गरिपाउँ भनेर । जिफन्टबाट जनक सर(जनक विक) ले तत्काल उद्धार नगर्ने हो भनें मानव बेचविखनको मुद्धा हाल्ने भनेपछि काठमाडौंको सुरुको एजेण्ट पुष्पा डराइछन् र उनले तारन्तार कुवेतमा फोन गरेर मलाई नेपाल फर्काउन आग्रह गरिछन् । त्यसपछि मलाई एजेण्टकै अफिसमा फिर्ता बोलाइयो । त्यहाँ मलाई खाना बनाइदिने सामान्य काम गरेर बस, तलव ६० केडी दिउँला भनेर फकाए तर मैले मानिन ।

म त्यो एजेण्टको अफिसमा छ दिन बसें । मलाई रोजीले नेपालबाट फोन गरेर किन अफिस(जिफन्ट) मा खवर गरेको, हामीलाई अप्ठ्यारो पर्यो, भोली तिमि विदेश जान पाउँदैनौ भनेर धम्क्याई । मलाई अव विदेश आउनु छैन भनें ।

त्यसपछि मलाई नेपाल फर्काइदिए । कुवेत गएको २ महिना १० दिनको दिन म भाग्यले बाँचेर नेपाल टेक्न पाएँ ।

त्यहाँ(कुवेत) हामीजस्ता दुःख पाएका नेपाली महिला कति छन्, कति । केहि बोल्न जान्ने र भाग्न सफल हुनेहरु त बरु उम्केर आउन पनि पाउँछन्, बोल्न नजान्ने र भाग्न पनि नसक्नेहरुको विजोग छ ।

यो पनि पढ्नुहोस्

विदेशबाट अस्मिताले फोन नगर्दा घरमा चिन्ता